صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۴۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عشق را نغمه داود بود شیون دل حسن را آمدن آب بود رفتن دل حاصل عمر گرانمایه چه خواهد بودن خرج آن مور میان گر نشود خرمن دل میرسد آهن پیکان به هدف از کوشش نیست ممکن که به جایی نرسد رفتن دل شیشهای نیست که گردن نکشیده است اینجا تا نصیب که شود باده مردافکن دل بادبان بال و پر کشتی لنگردارست مده از دست درین قلزم خون دامن دل شب تاریک بود سرمه بینایی دزد خال در پرده خط بیش شود رهزن دل بحر و کان در نظرش آبله پرخونی است بر رخ هرکه گشودند در مخزن دل هست امید که چون ماه به خورشید رسد هرکه را توشه ره نیست به جز خوردن دل روح بیچاره چه میکرد درین خاکستان خانه جسم نمیداشت اگر روزن دل میپرد دیده امید دو عالم صائب تا به مغز که رسد نکهت پیراهن دل