صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۳۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نتابد از شکست خلق رو گوهرشناس دل که از سنگ ملامت میشود محکم اساس دل زرنگ و بوی این گلزار بر چین دامن همت نگردیده است تا چون غنچه زنگاری لباس دل دلیل کعبه گل هست از ریگ روان افزون ز چندین راهرو یک تن نگردد ره شناس دل زمین سینه تاریک روزن آرزو دارد محال است این که مستحکم شود هرگز اساس دل نیم زان نوبهار بیخزان آگه همین دانم که هر ساعت به چندین رنگ میگردد لباس دل به سعی پیچ و تاب دل به زلف یار پیوستم که میآید برون از عهده شکر و سپاس دل کیم من کز صنوبرقامتان صائب نمیآید که با گیرایی مژگان او دارند پاس دل