صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۳۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از تنک رویی شود همصحبت هر خار گل میکشد دایم ز حسن خلق خود آزار گل نوبهاران را اگر میخانه در پرده نیست از کدامین باده رنگین میکند رخسار گل دارد از شبنم بهار آیینهاش پیش نفس بس که رفت از دیدن رخسار اواز کار گل نیست دور شادمانی را بقای همچو برق تا به خود جنبیدهای میافتد از پرگار گل از سحر خیزان چراغ عیش گیرد روشنی میشود از اشک شبنم هر سحر بیدار گل در گذر از شادی بیعافیت کز سادگی عمر خود کوتاه کرد از خنده بسیار گل نیست از آتش عنانی در بساط نوبهار انقدر فرصت که بیرون آرد از پاخارگل رشته نبود این که بر گلدستهها پیچیده است بر کمر بسته است از دست رخت زنار گل احتیاط بیشمار آخر به رسوایی کشد بوی خود را فاش کرد از پرده بسیار گل از الف چون حرفهای مختلف پیدا شود در بهاران آنچنان میجوشد از هر خار گل قطرههای شبنمش هرگز به این شوخی نبود چیده بادامن عرق گویا ازان رخسار گل با لب میگون شراب لعل خون مرده است گلعذاری هر کجا باشد بود بیکار گل حسن را در خانه زین سیر میباید نمود جلوه دیگر کند بر گوشه دستار گل خط برآورد از حجاب آن چهره مستور را در بهار از پوست میآید برون ناچار گل آنچنان کز زخمهای تازه جوشد خون گرم میزند جوش آنچنان از رخنه دیوار گل چرب نرمی کن که میآرد به همواری برون دامن خود را درست از پنجه صد خار گل خون به خون شستن ندارد جز ندامت حاصلی کی برد زنگ کدورت از دل افگار گل هایهوی بلبلان مهر دهان گفتگوست ورنه دارد در لب خامش سخن بسیار گل مینماید جا به اشک عندلیبان در لباس این که شبنم را دهد در دامن خود بارگل چون زلیخا کز پی یوسف برآمد بیحجاب آنچنان دنبال آن سرو آید از گلزار گل با لب خندان و روی تازه یا رمن است غنچه بالین مریض و بستر بیمار گل میدهد رنگی و رنگی میستاند هر زمان بس که دارد انفعال از چهره دلدار گل صحبت روشن ضمیران توتیای بینش است میشود از قرب شبنم از اولوالابصار گل عشق دارد فیضها نبود عجب گرسرزند بلبل یکرنگ را از غنچه منقار گل سازگاری بین که با آن بینیازی میکشد دامن الفت به دست دیگران از خارگل صبر کن بر تنگ چشمیهای گردون خسیس کاین چنین از تنگنای غنچه شد هموار گل در لباس از خون بلبل جامه رنگین میکند هر که صائب میزند بر گوشه دستار گل