صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۳۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آمد بهار و شد در و دیوار لاله رنگ از جوش لاله شیشه پرباده گشت سنگ از بس کشید ابر به برتنگ باغ را میدان خنده بردهن غنچه گشت تنگ باغ از بنفشه رخسار یوسف است گردیده از تپانچه اخوان کبود رنگ بتخانه فرنگ کن از باده مغز را اکنون که گشت روی زمین صورت فرنگ مطرب چه حاجت است کسی را که میزند بر سنگ خاره شیشه ناموس بیدرنگ چون سرو میکند به نظر جلوه گردباد از بس زدود دامن صحرا ز سینه زنگ صائب درین دو هفته که گل جوش میزند چون داغ لاله باده لعلی مده ز چنگ