صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۲۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میکند بتگر اگر بت زمان حاصل ز سنگ من بتی دارم که هر دم میتراشد دل ز سنگ از محک پروا ندارد نقره کامل عیار سر نپیچد هر که در سودا شود کامل ز سنگ لاله کوهم شراب من ز جوش غیرت است میکنم زنگی به صد خونم جگر حاصل ز سنگ همچنان از شوخ چشمی بر سر بازارهاست راز او را چون شرر سازم اگر محمل ز سنگ در جنون از سنگ طفلان شکوه کافر نعمتی است کرد خوانسالار قسمت نقل این محفل ز سنگ تا مبادا از تهیدستی ز من غافل شوند میکنم پر دامن اطفال را غافل ز سنگ ساده لوحی بین که دارد شیشه خونگرم ما با کمال دشمنی امید روی دل ز سنگ عاقلان ز اندیشه روزی دل خود میخورند برگ عیش کوچه گردان میشود حاصل زسنگ زاهد افسرده را رطل گران آدم نکرد تیغ چو بین کی بریدن را شود قابل ز سنگ چون نگیرند از هواسنگ عاشقان رو سفیدی دانهها را میشود حاصل زسنگ در گذر از بیستون چون برقای شیرین مباد سر زند چون لاله خونین پنجهای غافل زسنگ تن پرستان زیر دیوار از گرانی ماندهاند ورنه میآید شرر بیرون به بوی دل زسنگ شام غفلت گر چنین افسانه پردازی کند پای خواب آلود میآید برون مشکل زسنگ این جواب آن غزل صائب که میربلخ گفت نیستم غافل که دارد دلبر من دل زسنگ