صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۱۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خامش نمیشوم چو جرس بادهان خشک دارم هزار نغمه تربازبان خشک از سایهام اگر چه به دولت رسند خلق باشد نصیب من چو هما استخوان خشک بیآب، نان خشک گلو گیر میشود گر آبرو به جاست گواراست نان خشک چون تیغ آبدار کند جلوه درنظر آن راکه آبروست به جا درجهان خشک چون ماهیان ز نعمت الوان روزگار ماصلح کردهایم به آب روان خشک سر برنیاورم ز زمین روز باز خواست از بس که دیدهامتری از آسمان خشک آب مروت از قدح آسمان مجوی بگذر چو تیر راست ز بحر کمان خشک روزی که نیست ابرتری درنظر مرا چون شیشه میخلد به دلم آسمان خشک ساقی کجاست تا در میخانه واکند تا اهل زهد تخته کنند این دکان خشک از جان پرغبار سخنهایتر مرا چون لعل آبدار برآید ز کان خشک چون پای قطع راه نداری ز کاهلی بیرون مرو ز راه چو سنگ نشان خشک چون تیغ اگر چه تشنه لبی داردم کباب تر میکنم گلوی جهان بازبان خشک حیرت ز بس که کرد زمین گیر خلق را این دشت، سنگلاخ شد ازرهروان خشک نازک خیال هم ز سخن میرسد به کام گرتر شود زآب گهرریسمان خشک آه ندامتی است که در دل خلد چو تیر حاصل مرا ز قامت همچون کمان خشک مهمان آسمان و فضولی، چه گفتگوست نگذاشت آرزو به دل این میزبان خشک صائب شده است دام وقفس گلستان من از بس گزیده است مرا آشیان خشک