صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۱۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
داده است بس که سینه صافم جلای اشک گردد به دیده آب مرا از صفای اشک چون عقد گوهری که شود پاره رشتهاش ریزد مسلسل از مژهام قطرههای اشک تا همچو تاک پای نهادم درین چمن ازچشم من بریده نگردید پای اشک چشم تواین چنین که غفلت شده است سخت مشکل به زور خنده شود آشنای اشک کوتاه میشود ز گره رشته، وزگره گردد دراز رشته بیمنتهای اشک آید به رنگ صفحه تقویم درنظر رخسار زعفرانیم ازرشتههای اشک چون شمع کز گداز شود خرج اشک گرم گردید رفته رفته دل من فدای اشک هر عقدهای که در دل من بود باز کرد باشد بجا اگر دهم از دیده جای اشک چون آب تلخ و شور، خورم هر قدر فزون گردد زیاده چشم مرااشتهای اشک شد بحر و کان زریزش او جیب و دامنم آیم برون چگونه زشکر عطای اشک در آسمان به روز شمارم ستاره را روزی که چشم آب دهم ازلقای اشک روی زمین چو صفحه مسطر کشیده ساخت چشم ترم زکثرت مد رسای اشک صائب نمیشود رخ مقصود جلوه گر تا چهره صیقلی نشود از جلای اشک