صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از عذار او بپوشان دیده امید را تکمه از شبنم مکن پیراهن خورشید را در بهشت عافیت افتادم از بیحاصلی شد حصاری بیبری از سنگ طفلان بید را نور معنی میدرخشد از جبین لفظ من بال خفاشی چه ستاری کند خورشید را جام را بهر تنک ظرفان به دور انداخته است هیچ حقی نیست بر دریاکشان جمشید را چون دل شب میزنم صائب بر آهنگ فغان میکشانم بر زمین از آسمان ناهید را