صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۱۹۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میتوان با تازه رویان شد قرین از چشم پاک در گلستان است شبنم خوش نشین از چشم پاک برندارد شاخ نرگس ازحجاب حسن او با کمال شوخ چشمی آستین از چشم پاک جویبار از صافی سرچشمه میگیرد صفا میشود حسن نکویان شرمگین از چشم پاک ترک شوخی کن که در بزم بهشت آیین گل شبنم افتاده شد بالانشین از چشم پاک میتوان از پاک چشمی حسن را تسخیر کرد شد صدف گهواره درثمین از چشم پاک تلخ شد بر شور چشمان خواب، تابادام کرد بستر و بالین خود راشکرین از چشم پاک میکند آب گهر را تلخ در کام صدف قطره اشکی که افتد بر زمین از چشم پاک دایم از گرد یتیمی روزگارش تیره است نیست حسنی راکه ابری درکمین از چشم پاک میکند دندانه تیغ آتشین برق را خرمن حسنی که دارد خوشه چین از چشم پاک شبنم از تردامنی میگیرد ازگل بوسهها بلبل بیچاره میبوسد زمین از چشم پاک مینشیند زود نقش ساده لوحان برمراد بوسهها بردست خوبان زدنگین از چشم پاک هرکه چون آیینه صائب شست دست ازآرزو درحریم حسن شد زانو نشین از چشم پاک