صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۱۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گل داغ است اگر تاج زری هست مرا اشک گلرنگ بود گر گهری هست مرا برگ من زخم زبان است درین سبز چمن سنگ اطفال بود گر ثمری هست مرا عکس من سایه فکنده است بر این آینهها گر درین هفت صدف، هم گهری هست مرا نیست در روی زمین سوخته جانی، ورنه در دل سنگ گمان شرری هست مرا خرده گیران نتوانند شدن پیشم تیغ که ز گردآوری خود سپری هست مرا جلوه مه بود از آب روان روشنتر گر به رخسار نکویان نظری هست مرا دشمن خانگی از خصم برونی بترست هست از دیده خود گر خطری هست مرا بروای قاصد و زحمت ببرای باد صبا که هم از نامه خود، نامه بری هست مرا نیست جز سایه بالای توای سرو روان در همه روی زمین گر دگری هست مرا سری از بیضه گردون نتوان بیرون برد ورنه در پرده دل، بال و پری هست مرا دیده شور چو شبنم ز هوا میبارد تا درین باغ چو گل مشت زری هست مرا صد هنر پرده یک عیب چو نتواند شد زین چه حاصل که به هر مو هنری هست مرا؟ از شکست دل چون شیشه چرا اندیشم؟ که درین شیشه نهان شیشه گری هست مرا رنگ بست است شب بخت سیاهم، ورنه در دل سوخته آه سحری هست مرا به دو صد زخم مرا از تو جدا نتوان کرد که به هر موی تو پیوسته سری هست مرا نیست صائب به جز از آبله پای طلب در ره عشق اگر همسفری هست مرا