صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۱۸۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
پای گستاخ منه بر در کاشانه عشق سر منصور بود کنگره خانه عشق حیف فرهاد که با آنهمه شیرین کاری شد به خواب عدم از تلخی افسانه عشق گر درآتش روی از خامیت آتش سوزد تا سرت گرم نگشته است زپیمانه عشق شیشه بندان ظرافت بهمش میشکنند محتسب گر گذرد از دل میخانه عشق با چه رو، روی به طوف حرم کعبه کنیم؟ نیست بر جبهه ما صندل بتخانه عشق چو سبو شانه ندزدیدهام از باده کشی کردهام ازدل و جان خدمت میخانه عشق من به معموره عقلم به پشیزی محتاج گنج برروی هم افتاده به ویرانه عشق قطرهای نیست هوایی نبود در سر او میپرد چشم حباب از پی پیمانه عشق شعله رابا خس و خاشاک بهم درپیچد چون شود برق عنان گریه مستانه عشق رفتهام دررگ و در ریشه دیوار چوکاه نتوان کرد مرا دور ز کاشانه عشق چشم زخمی به سبکدستی آن کس مرساد که ز خاکستر دل ریخت پی خانه عشق خون دل نیز شریک است درین آمیزش نه همین اشک بود گوهر یکدانه عشق سر پیچیدن دستار ندارم صائب میروم گرد سر وضع غریبانه عشق