صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۱۷۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به هر طوفانی از جا در نیاید لنگر عاشق شمارد داغ، خورشید قیامت را سر عاشق ز داغ بیقراری چون پلنگ از خواب برخیزد ز غفلت شیر اگرپهلو نهد بر بستر عاشق که را زهره است راز عشق را در دل نگه دارد؟ صدف را سینه چاک آرد به ساحل گوهر عاشق به اوج لامکان پرواز کردن از که میآید؟ نگردد گر تپیدنهای دل بال و پر عاشق به داغ تازهای هر لحظه میسوزد دل گرمم برآتش هست عودی روز و شب در مجمر سر مجنون به زانو مینهد لیلی، نمیداند که کوه طور خاکستر شود زیر سر عاشق مرا چون سوختی بگذار بر گرد سرت گردم که میگردد حصار عافیت خاکستر عاشق فلکها سیر شد از سیرو دور خویشتن صائب همان رقص پریشانی کند خاکستر عاشق