صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۱۷۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشق داغ ناسورست فلس ماهی دریای عشق پرده گوش فلک گردید شق از کهکشان نیست هر نازکدلی را طاقت غوغای عشق نور عقلی کز فروغش چشم عالم روشن است پرده خواب است پیش دیده بینای عشق سینه صافان سبز میسازند حرف خصم را زنگ را طوطی کند آینه سیمای عشق جای حیرت نیست گر شد سینه ما چاک چاک شیشه را چون نار خندان میکند صهبای عشق پیش چشم هر که چون مجنون غبار عقل نیست خیمه لیلی است داغ لاله صحرای عشق پرده ناموس زیبنده است بر بالای عقل تن به هر تشریف ناقص کی دهد بالای عشق؟ در سر شوریده ما عقل سودا میشود میکند عنبر کف بیمغز را دریای عشق دست خود بوسید هر کس دامن پاکان گرفت شد زلیخا رفته رفته یوسف از سودای عشق در وصال و هجر صائب اضطراب دل یکی است هیچ جا لنگر نمیگیرد به خود دریای عشق