صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۱۶۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
معنی ز لفظ جوهر خود را عیان کند زان چهره لطیف مکن مو به یک طرف تاسر برآورد ز گریبان پیرهن هردم کند نسیم تکاپو به یک طرف یکسان به دیر و کعبه نظر کن که میل نیست شاهین عدل را زترازو به یک طرف حیرت نگر که بیسرو سامان عشق را چوگان به یک طرف رود وگو به یک طرف صائب مدار فیض خود راتشنگان دریغ این آب تا نرفته ازین جو به یک طرف گلها تمام یک طرف آن رو به یک طرف چین و ختا به یک طرف آن مو به یک طرف بدمستی سپهر جفا جو به یک طرف مستانه جلوههای قد اوبه یک طرف آخر نشانهای چه کند با هزار تیر؟ دل یک طرف هزار پریرو به یک طرف از پیچ وتاب، رشته عمرش شود تمام با هر که افتد آن خم گیسو به یک طرف اکنون که زلف بر خط انصاف سرنهاد افتاده است خال لب اوبه یک طرف دروادیی که لیلی بیگانه خوی ماست مجنون به یک طرف رود آهو به یک طرف گردد عصای موسوی انگشت زینهار هرجا فتاد غمزه جادو به یک طرف با دوست هم لباسم و چون اشک و آه شمع من میروم به یک طرف و او به یک طرف عام است فیض عشق به ذرات کاینات حاشا که آفتاب کند روبه یک طرف بیرون فتاد مهرهاش از ششدر جهات آن راکه برد جاذبه او به یک طرف باشش جهت توجه آن بیجهت یکی است بیچاره رهروی که کند رو به یک طرف