صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۱۵۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نیست چون صاحبدلی تاگویم ازاسرار حرف میزنم از بیکسی با صورت دیوارحرف معنی پیچیده بیزحمت نمیآید به دست میشود ازپیچ وتاب فکر جوهر دارحرف میکند سنجیده دلهای متین گفتار را نیست چون مرکز به جا میافتد از پرگار حرف نیست درروی زمین گوشی سزاوار سخن چون نبندد طوطیان را زنگ در منقار حرف؟ میشود طومار عمرش طی به اندک فرصتی هرتهی مغزی که گوید چون قلم بسیار حرف نیست چشم غافلان از خرده بینی بهره مند ورنه درهر نقطهای درج است صد طومار حرف مردم سنجیده کم گویند حرفی را دوبار میشود قند مکرر گر چه از تکرار حرف رزق خواب آلودگان زین نشأه جز خمیازه نیست میدهد کیفیت میدر دل بیدار حرف از دم بیجا شود آیینه روشن سیاه بیتأمل پیش اهل دل مزن زنهار حرف میکشان را میکند گفتار بیش ازباده مست تانگردی مست درمحفل مزن بسیار حرف مرغ بیهنگام سر را داد ازین غفلت به باد میکند بیوقت، کار تیغ بیزنهار حرف میکند بیپرده عیبش رابه آواز بلند میزند هرکس که درگوش گران هموار حرف حرف حق بیپرده پیش باطلان گفتن خطاست ازبلندی گشت برمنصور چوب دارحرف سینههای بیغبار آیینه یکدیگرند هست درهنگامه اشرافیان بیکارحرف ناله بلبل به گوش باغبان آید گران میشود ازگفتن بسیار، بیمقدار حرف تابه گوش عاشقان افتان و خیزان میرود بس که زان لبهای میگون میروداز کارحرف چون سیه مستی است کز میخانه میآید برون چون برآید از لب میگون آن دلدار حرف من که رگ از لعل میآرم به آسانی برون نیست ممکن واکشم زان لعل گوهر بارحرف همزبانی نیست چون درگوشه خلوت مرا میکشم ازخامه کوته زبان ناچار حرف تخم قابل را زمین شور باطل میکند پیش دلهای سیه صائب مکن اظهار حرف