صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر میبرد اینجا سر تسلیم هر کس مینهد سر میبرد اینجا درین میدان جدل با دشمنان کاری نمیسازد سپر انداختن، از تیغ جوهر میبرد اینجا چه باشد قسمت ما دور گردان از وصال گل؟ که با آن قرب، شبنم دیدهتر میبرد اینجا درین دریا به غواصی گهر مشکل به دست آید دل هر کس که گردد آب، گوهر میبرد اینجا مکن تلخ از دروغ بیثمر زنهار کام خود که صبح از راستی قند مکرر میبرد اینجا چو گل هر کس به روی تازه وقت خلق خوش دارد ز احسان بهاران دامن زر میبرد اینجا ندارد حسن عالمسوز غیر از عشق دلسوزی غبار از چهره آتش سمندر میبرد اینجا کند پهلو تهی از هیزمتر آتش سوزان خوشا آن کس که با خود دامنتر میبرد اینجا ترا بیجرأتی از سود دریا میشود مانع وگرنه هر که موم آورد عنبر میبرد اینجا کیم من تا نپیچد فکر عشق او مرا در هم؟ که سیمرغ فلک سر در ته پر میبرد اینجا به فرق هر که صائب داغ سودا سایه اندازد عذاب گرمی خورشید محشر میبرد اینجا