صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۲۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
حصاری آدمی را به زهمواری نمیباشد دعای جوشنی چون ترک خونخواری نمیباشد مرا از خانه زنبور آتش دیده، روشن شد که حسن عاقبت با مردم آزاری نمیباشد سبکباری به مقصد میرساند زود رهرو را سفر را سنگ راهی چون گرانباری نمیباشد جرس بیجا گلوی خود ز افغان پاره میسازد ره خوابیده را امید بیداری نمیباشد نشد هر کس عزیز از خواری دوران نیندیشد یتیمان را خطر از خط بیزاری نمیباشد زشعرتر بزن بر روی خواب آلودگان آبی که در روی زمین خیری چنین جاری نمیباشد زخاکستر دل آیینه تاریک روشن شد که میگوید سفیدی در سیه کاری نمیباشد؟ ندارم گر چه غمخواری درین وحشت سرا شادم که در هر جا طبیبی نیست بیماری نمیباشد زبیدردی تو خرج آشنایان میشوی صائب وگرنه همدمی چون ناله و زاری نمیباشد