صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۰۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خوشا رندی که در میخانهاش آن آبرو باشد که چون از پا فتد بالینش از دست سبو باشد گهی زانو به زانو با صراحی تنگ بنشیند گهی همدست ساغر، گاه همدوش سبو باشد بیاای دردمی فکری به حال خاکساران کن سر ما تا به کی از مغز خالی چون کدو باشد؟ زتاب عارضت آب طراوت سوخت در جویش میان مردمان آیینه دیگر با چه روا باشد؟ سر خود گیر از بالین ماای سوزن عیسی که زخم سینه چاکان تشنه خون رفو باشد پریشان گفتگویی کز خط تسلیم سر پیچد بهل تا از رگ گردن طنابش در گلو باشد زجسم خاکی خود زیر بار محنتم صائب که میترسم غبار خاطر آن تندخو باشد