صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۱۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجا که بیم این جهانی، میشود یکسر امید آنجا مگیر آرام اینجا، تا توانی آرمید آنجا که هر کس گشت کاهل، روی آسایش ندید آنجا ندارم با سیه کاری ز محشر بیم رسوایی که از خجلت نخواهد نامه من شد سفید آنجا ازان خون بر سر تیغ شهادت میشود اینجا که چون گل، سرخ رو از خاک میخیزد شهید آنجا غریبی ناگوار از قطع اسباب است بر مردم نبیند روی غربت هر که رخت خود کشید آنجا نخورد اینجا ز غفلت هر که روی دست از دنیا نخواهد از ندامت پشت دست خود گزید آنجا ز خاموشی گذارد هر که اینجا بر جگر دندان به جنت میتواند رفت بیگفت و شنید آنجا کسی کز سایهاش اینجا نیاسود آتشین مغزی کجا در سایه طوبی تواند واکشید آنجا؟ چو خود را یافتی، در توست هر مطلب که میجویی به خود هر کس رسید اینجا، به آسانی رسید آنجا ز دل باشد، گشادی هست اگر در حشر جانها را که عقل از اندرون خانه میدارد کلید آنجا مشو صائب ز آه و ناله غافل تا نفس داری که آه سرد اینجا، سایهها دارد ز بید آنجا