صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۹۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چه امید برومندی مرا زان سیمتن باشد؟ که خضر از العطش گویان آن چاه ذقن باشد مرا با خار نومیدی رها کنای چمن پیرا که شادی مرگ میگردم چو گل در دست من باشد نسیم بیادب بر گرد بوی گل نمیگردد اگر مژگان بلبل خار دیوار چمن باشد نوازش از کسی جز سیلی اخوان نمیبیند اگر صد سال یوسف در دبستان وطن باشد تو از خاک اجل ز افسردگی بیرون نمیآیی وگرنه جامه احرام مشتاقان کفن باشد پی روپوش در آیینه رو آوردهام صائب مرا چون طوطیان با چون خودی روی سخن باشد