صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۹۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خوشا دردی که از چشم بداندیشان نهان باشد خوشا چاکی که چون خرما به جیب استخوان باشد همیشه کاروان را گرد از دنبال میآید مرا گرد کسادی پیش پیش کاروان باشد دلش از شکوه من چون چراغ طور میسوزد چرا کس در شکایت اینقدر آتش زبان باشد؟ حصار خویش کردم سخت جانی را، ندانستم که شمشیر قضا را جان سخت من فسان باشد به یک تقصیر سهل از مردم آگاه میرنجم نظر پوشیدن از بیدار دل خواب گران باشد تراوش میکند این نکته از بیهوشی مجنون که سنگ کودکان دیوانه را رطل گران باشد خزان از دور میبوسد زمین و باز میگردد در آن گلشن که بلبل صائب آتش زبان باشد