صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۸۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
لب نو خط جانان دور باش بوالهوس باشد که شکر در دل شب ایمن از جوش مگس باشد قیامت میکند در سایه زلف سیه خالش جگردارست هر دزدی که همدست عسس باشد فزاید با ضعیفان چرب نرمی شادمانی را که گل خندان بود تا در میان خار و خس باشد چه حاصل از تماشای گلستان عندلیبی را که باغ دلگشا چاک گریبان قفس باشد مبند از ناله لب تا دامن منزل به دست آری که ره خوابیده گردد کاروان چون بیجرس باشد اگر گفتار خود سنجیده میخواهی تامل کن که گوهر روزی غواص از پاس نفس باشد به قدر پختگی بر خویش میلرزند آگاهان ندارد بیم افتادن ثمر چون نیمرس باشد خیالات غریب من زغربت بر نمیآید که سرگشته است فریادی که بیفریادرس باشد ندارد نفس با طول امل آسودگی صائب زپیچ و تاب فارغ نیست تا سگ در مرس باشد