صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۸۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زدل طرفی نبستی در جهان گل چه خواهی شد؟ نگردیدی گهر در بحر، در ساحل چه خواهی شد؟ تو کز خواب گران در عین ره سنگ نشان گشتی اگر بارافکنی در دامن منزل چه خواهی شد؟ زطوف کعبه گل، سجده چشم از مردمان داری دهندت راه اگر در آستانه دل چه خواهی شد؟ تو کز نقش قدم گم کردهای خود را درین وادی اگر افتد به دستت دامن محمل چه خواهی شد؟ به هشیاری زدی بر سنگ چندین شیشه دل را خدا ناکرده گر مینوشیای غافل چه خواهی شد؟ تو در بیرون در چون شمع سر تا پا زبان گشتی اگر راه سخن یابی در آن محفل چه خواهی شد؟ به معراج شهادت پایه خود را رسانیدی همان پر میفشانی، دیگرای بسمل چه خواهی شد؟ خجالت نیست آب تلخ را از صحبت دریا نیامیزی اگر با عالم باطل چه خواهی شد؟ جواب آن غزل صائب که میگوید حکیم ما اگر عاشق نخواهی شد دگرای دل چه خواهی شد؟