صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
متصل گردد فلک را بر یک آیین آسیا از شکست دل نگردد سیر هیچ این آسیا میشود از دل شکستن تیزتر دندان او حیرتی دارم ز دندان سختی این آسیا حرص پیران شد زیاد از ریزش دندان به نان دانه خواهد بیش چون افتد ز کار این آسیا نه همین تنها ز تیغ ماه نو خون میچکد تیغ خونریزی بود هر پرهای زین آسیا رحم در دوران دولت از زبردستان مجو متصل زور آورد بر سنگ زیرین آسیا بیتردد دامن روزی نمیآید به دست میکند با کاهلان این نکته تلقین آسیا گردد از شور و فغان، خواب گرانجانان سبک خواب ما را کرد سنگین، گردش این آسیا پوچ سازد مغزها را چرخ تا روزی دهد باشد از ریزش فزون آوازه این آسیا لنگر رطل گران از زور میکمتر شود با وجود سیل، میگردد به تمکین آسیا گرد بر میآورد از عقده دلبستگیش میکند با دانه کار رطل سنگین آسیا لقمههای پاک، دندان را کند انجم فروغ میشود از دانه خورشید، زرین آسیا چرخ میگردد به کام مردم دون این زمان گر به نوبت بود در ایام پیشین آسیا صبر را عاجز کند دردی که بیش از طاقت است میکند سررشته گم از آب زورین آسیا سعی در رزق کسان دل را منور میکند کم بود دلهای شب بیشمع بالین آسیا رو سفیدی میدمد از سختی دوران چو صبح گندم آید سینه چاک از کشت تا این آسیا گر چه بالاتر نباشد از سیاهی هیچ رنگ موی ما را کرد از گردش سفید این آسیا دوستی و دشمنی با چرخ میبخشد اثر میدهد پس هر چه بردی، جو به جو این آسیا خواب غفلت از صدای آب اگر گردد گران میجهد ز آواز آب از خواب سنگین آسیا تازه شد ایمان من، تا دیدم از صنع اله میکند بیآب، سیر و دور چندین آسیا نیست در عقل متین دست تصرف باده را دانه را سازد سفید از آب رنگین آسیا تنگ چشمان را وصال رزق میآرد به چرخ دانه چون نبود، گذارد سر به بالین آسیا برنمی آید ز فکر بیستون و کوهکن گر بگرداند فلک بر فرق شیرین آسیا گر کند آفاق را چون صبح از احسان رو سفید نیست جز گرد کدورت، رزق من زین آسیا نیست یک گندم خیانت در سرشت آسمان هر چه بردی، جو به جو پس میدهد این آسیا اهل غیرت را نباشد چشم بر دست کسی آب چون دندان ز خود بیرون دهد این آسیا نعلش از خورشید صائب روز و شب در آتش است تشنه خون است از بس گردش این آسیا