صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۷۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به دل باشد گران چشمی که بیاشک دمادم شد غبار خاطر باغ است هر ابری که بینم شد من عاجز نفس چون راست سازم زیر بار او؟ که از تکلیف بار عشق پشت آسمان خم شد پریشانی شود شیرازه جمعیت خاطر مشو در هم اگر کار جهان یک چند درهم شد گنه را خرد مشمر گر نداری تاب رسوایی که بهر گندمی بیرون زباغ خلد آدم شد نمیباشد غبار کینه در دل پاک گوهر را شدم من از خجالت آب هر جا خصم ملزم شد نباشد در بساط آسمان هم جود بیمنت زبار منت خورشید پشت ماه نو خم شد براق عالم بالاست فیض صحبت پاکان مسیحا آسمان پرواز از دامان مریم شد زهر بیدل نمیآید لب دعوی فرو بستن دلم شق چون قلم گردید تا این رخنه محکم شد غم عاشق سرایت میکند معشوق را در دل ز آه و دود قمری سرو آخر شمع ماتم شد به از قطع تعلق نیست تیغی ملک باقی را کز این شمشیر باقی ملک ابراهیم ادهم شد عبیر دامن لیلی است هر گردی کز او خیزد ز آب چشم مجنون دامن دشتی که خرم شد سخن جا میکند در بیضه فولاد چون جوهر که طوطی در دل آیینه از گفتار محرم شد شبستان جهان بیبهره بود از روشنی صائب زبان آتشین من چراغ بزم عالم شد