صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۲۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سرشک گرم در چشمتر من خواب میسوزد به آب خود چراغ گوهر شب تاب میسوزد زتاب عارض او چون نسوزد آب در چشمم؟ که از نظارهاش در چشم گوهر آب میسوزد هوای خانه میریزد زیکدیگر حبابم را نفس بیهوده در ویرانیم سیلاب میسوزد چرا آرام یک جا در بدن پیکان نمیگیرد؟ اگر نه ظلم در چشم ستمگر خواب میسوزد پشیمانی ندارد صرف کردن عمر در طاعت که دل زنده است هر شمعی که در محراب میسوزد نمیسازد سبک درد گران را پرسش رسمی مرا بیش از تغافل گرمی احباب میسوزد زقرب شمع اگر آتش فتد در جان پروانه دل پر رخنه عاشق زچندین باب میسوزد شود از خوابگاه نرم افزون پرده غفلت مرا افزون زسرما بستر سنجاب میسوزد زبان در کام کش در حلقه روشندلان صائب که بینورست هر شمعی که در مهتاب میسوزد