صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰۰۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
برای رزق من گردون عبث تدبیر میسازد که دل خوردن مرا از زندگانی سیر میسازد زآهو تا جدا شد نافه چون دستار شد مویش غریبی در جوانی آدمی را پیر میسازد مرا بس در میان دور گردان این سرافرازی که مکتوب مرا جانان نشان تیر میسازد خموشی خوب میگوید جواب هرزه گویان را نسیم بیادب را غنچه تصویر میسازد خرد شهری است از وحشی نژادان میکند وحشت بیابانی است سودا با پلنگ و شیر میسازد گل تدبیرهای بیثمر باشد پشیمانی نگیرد لب به دندان هر که با تقدیر میسازد هم آوازی چو باشد نعره واری نیست تا منزل من دیوانه را همراهی زنجیر میسازد چنین گر فکر زلفش میدواند ریشه در جانم رگ سودا سرم را خامه تصویر میسازد زبس دلها نیامیزد به هم صائب عجب دارم که چون در روزگار ما شکر با شیر میسازد؟