صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۳۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
جنت در بسته سازد مهر خاموشی ترا چهره زرین میکند چون به، نمدپوشی ترا حلقه ذکر خدا گردد لب خاموش تو گر شود توفیق از مردم فراموشی ترا خانه داری، در گذار سیل لنگر کردن است میشود حصن سلامت، خانه بر دوشی ترا هوشمندی میبرد بیرون ترا از آب و گل مینماید صورت دیوار، بیهوشی ترا گوش اگر داری درین بستانسرا هر غنچهای میکند با صد زبان تلقین خاموشی ترا غافلی چون رشته کز سیمین بران روزگار رنج باریک است حاصل از هم آغوشی ترا خنده چون مینای میکم کن که چون خالی شدی میگذارد چرخ بر طاق فراموشی ترا آنچنان کز خار آتش را فزاید سرکشی بیش شد رعنایی نفس از خشن پوشی ترا هوشیاری زنگ غفلت میبرد صائب ز دل دل سیه چون لاله میگردد ز مینوشی ترا