صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۸۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کسی از زلف پریشان خونبهای دل نمیگیرد صبا را کس به خون لاله بسمل نمیگیرد زبخششهای عشق (پاک) طینت سینهای دارم که چون آیینه کین سنگ را در دل نمیگیرد عجب دارم همای وصل بر من سایه اندازد که جغد ازنا کسی در خانهام منزل نمیگیرد اگر دامن زند در کشتن ما بر میان قاتل به خاک و خون تپیدن را کس از بسمل نمیگیرد اگر خاکستر پروانه دارد شعله غیرت چرا خون چراغ کشته از محفل نمیگیرد؟ لحد گهواره سان میلرزد از بیتابی جسمم زشوخی کشتیم آرام در ساحل نمیگیرد زسوز سینه مجنون صحرایی عجب دارم که چون فانوس، آتش در دل محمل نمیگیرد طلبکار تو چون سیلاب بر قلزم زند خود را به هر فرسنگ چون سنگ نشان منزل نمیگیرد چسان در رخنه دل داغ عشقش را کنم پنهان؟ کسی آیینه خورشید را در گل نمیگیرد دل ما در تلاش زخم دارد همت دیگر به یک زخم نمایان دست از قاتل نمیگیرد مرا این شیوه صائب ()خویشتن دارد که گر پیکان به چشمش میزنی در دل نمیگیرد