صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میکشد هر لحظه بزم تازهای بر روی ما داغ دارد جام جم را کاسه زانوی ما سایه زخم دورباش از وحشت ما میخورد جوهر شمشیر داند سبزه را آهوی ما میپرد شم حباب ما همان از تشنگی گر چه پیوسته است با دریای رحمت، جوی ما میتوان بر خاک خون آلود ما کردن نماز آب شمشیر شهادت داده شست و شوی ما گر چه در مصر فراموشی مقید ماندهایم میرسد چون جامه یوسف به کنعان بوی ما آن که از پهلوی چرب ما چراغش نور یافت میکند پهلو تهی امروز از پهلوی ما غنچه دلگیر ما را برگ شکرخند نیست ای نسیم عافیت، شبگیر کن از کوی ما تازه دارد چهره خود را به آب تیغ کوه داغ دارد باغبان را لاله خودروی ما بلبل ما از گرفتاری ندارد شکوهای خنده گل میکند چاک قفس بر روی ما ناله جغدست در گوشش نوای عندلیب هر که صائب آشنا گردد به گفت و گوی ما