صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۲۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مرا از لاف نه عجز سخن کوته زبان دارد زجوهر تیغ من بند خموشی بر زبان دارد نه از منزل خبر دارم، نه از فرسنگ آگاهی سرزنجیر مجنون مرا ریگ روان دارد شکستم قدر خود از جستن درمان، ندانستم که اینجا مومیایی نیز درد استخوان دارد در آن صحرا که مرغ من زغفلت دانه میچیند زمین از تار و پود دام در بر پرنیان دارد چه بیدردست بلبل در میان نغمه پردازان که با شغل گرفتاری دماغ گلستان دارد پناهی نیست در روی زمین خوشتر زبی برگی کجا خار سر دیوار پروای خزان دارد؟ کدامین گرمرو یارب ازین صحرا مسافر شد؟ که هر ریگی درین وادی عقیقی در دهان دارد به دست خود سلیمان مور را از خاک میگیرد که میگوید سبکروحی بزرگی را زیان دارد؟ به جرم این که چون گل خنده رو افتادهام صائب به قصد جان من هر خار تیری در کمان دارد