صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۱۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل عاشق کی از زلف معنبر دست بردارد؟ کجا مظلوم از دامان محشر دست بردارد؟ مجو در منتهای عاشقی صبر و شکیب از من که کشتی در دل دریا زلنگر دست بردارد دلیل حسن تدبیرست بیتدبیری عاشق به بحر بیکران از خود شناور دست بردارد چه حاجت با صراط المستقیم عقل عاشق را؟ قلم چون راست رو افتد زمسطر دست بردارد نباشد لامکان پرواز را با آسمان کاری که هر کس گشت دریاکش زساغر دست بردارد زعاشق در حریم وصل خودداری نمیآید به فریادی سپند از قرب مجمر دست بردارد خداجو غافل از در یوزه دلها نمیگردد محال است از صدف غواص گوهردست بردارد به آب زندگانی شوید از دل گرد ظلمت را گر از آیینه چون مردان سکندر دست بردارد مکن نسبت به مور بینوا حال سلیمان را زدنیا دست بیخاتم سبکتردست بردارد سرانگشت پشیمانی گزیدن لذتی دارد که طفل شیر از پستان مادر دست بردارد حریص از هستی ناقص ندارد راحتی هرگز مگس تا هست هیهات است از سر دست بردارد نشست از صفحه دل گریه نقش آرزوها را کی از خامی به جوش بحر عنبر دست بردارد؟ زحبس خواجه زر در زندگانی بر نمیآید مگر در محو گشتن سکه از زر دست بردارد به روی دست نتوان داشت اخگر را، عجب نبود اگر از نامهام بال کبوتر دست بردارد مکن از تلخکامی شکوه با شیرین کلامیها که چون نی با نوا گردد زشکر دست بردارد فتد از گرد هر جا گردبادی هست در هامون زمشت خاک ما روزی که صرصر دست بردارد نگردد جمع در آیینه جوهر با صفا صائب صفا هر دل که میخواهد زجوهر دست بردارد