صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۰۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خوشا چشمی که بر روی عرقناکی نظر دارد خوشا ابری که آب از چشمه خورشید بردارد مشو ایمن زچشم شرمگین آن کمان ابرو که چندین تیغ بیزنهار در زیر سپر دارد نباشد دور از سیمین بران اسباب خودبینی که صبح آیینه خورشید را در زیر سر دارد چو بینم شیشهای خالی زمی خونم به جوش آید رگ ابری که بیآب است حکم نیشتر دارد نگردد پرده چشم خدابین عالم ظاهر که در آیینه، روی حرف طوطی با شکر دارد مرا در پای خم برمی پرستی رشک میآید که از فکر تو دستی چون سبو در زیر سر دارد مده ره در حریم مغز خود زنهار نخوت را کز این باد مخالف کشتی دولت خطر دارد زپر گویی زبان موج بر خاشاک میغلطد زلب بستن صدف مهر خموشی از گهر دارد از ان پر گل بود دامانتر ابر بهاران را که اشک بیشمار و خندههای مختصر دارد مشو غافل ز احوال ضعیفان با فلک قدری که گر از دیده سوزن فتد عیسی خطر دارد چه باشد عالم فانی و عرض و طول آن صائب؟ همایی دولت روی زمین در زیر پا دارد