صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۰۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از ان سرو از درختان سرفرازی بیشتر دارد که با دست تهی صد بینوا را زیر پا دارد به کیش مردم بیدار دل کفرست نومیدی چراغ اینجا امید بازگشتن از شرر دارد از ان جوش نشاط از سینه خم کم نمیگردد که از معموره آفاق خشتی زیر سر دارد به دامانش نیاویزم، به دامان که آویزم؟ همین صبح است در عالم که آهی در جگر دارد اگر از سینه مور ضعیفی پرده برداری هزاران کوه غم بر دل از ان موی کمر دارد صدف از تنگدستی شکوهها دارد گره در دل نمیداند که دریا چشم بر آب گهر دارد گهی بر دل شبیخون میزند گاهی بر ایمانم همیشه کاکل او فتنهای در زیر سر دارد شکست از سرکشیهای نهال او پر و بالم خوشا قمری که یار خویش را در زیر پر دارد سواد طره موج از بیاض گردن مینا خوشاینده است اما زلف او جای دگر دارد تلاش عشق داری، عقل رسمی را زسروا کن نمیسنجد گوهر در ترازویی که سر دارد از ان پیچیدهام بر رشته جان چون گره صائب که اندک نسبت دوری به آن موی کمر دارد