صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۹۰۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کجا رخسار او تاب نگاه آشنا دارد؟ که آن گل خار در پیراهن از نشو و نما دارد یکی صد شد فروغ آن لب لعل از غبار خط که از گرد یتیمی چهره گوهر صفا دارد به تیریای کمان ابرو نشان کن استخوانم را که از هر گوشهای در چاشنی چندین هما دارد مجو روی دل از آیینه رویان با تهیدستی که از شبنم گل این باغ چشم رونما دارد از ان روزی که چون گل دید آن چاک گریبان را زبوی پیرهن در پیرهن اخگر صبا دارد پشیمانی به گرد خاطرش هرگز نمیگردد چنین سنگین دلی دوران کم فرصت کجا دارد؟ تبسم میکنی در روزگار خط، نمیدانی که این شام سیه صبح قیامت در قفا دارد مشو غافل زدوران خط پا در رکاب او که آن ریحان سیراب از گل آتش زیر پا دارد به فکر ما فراموشان پا در گل کجا افتد؟ که در هر گوشهای چشم تو چندین آشنا دارد مکن در راه او اندیشه از تاریکی سودا که از هر لالهای مجنون چراغی زیر پا دارد سیه چشمی که در آیینه از تمکین نمیبیند غم نومیدی و محرومی صائب کجا دارد؟