صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۹۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خردکی رخت بتواند زموج میبرون آرد؟ سر از بحری به این شورش حبابی کی برون آرد؟ زفیض عشق چون مجنون کمند جذبهای دارم که لیلی را تواند موکشان از حی برون آرد شهید زخم دندان ندامت باد انگشتش اگر خواهد مسیح از ناخن ما نی برون آرد به تاک خشک اگر افتد خمارآلود چشم او ز زیر بال هر برگی بط پر میبرون آرد زدشت عشق کز گرمی گدازد مغز آتش را به خاکستر نشیند هر که خواهد نی برون آرد عبث باد مراد افتاده در پی زورق ما را زطوفان کشتی ما را نفس تا کی برون آرد شود از عشق رسوایی طلب معشوق بیپرده شکر را جذبه طوطی زبند نی برون آرد دل صائب اگر چون خضر آب زندگی نو شد سری از کوچه باریک زلفش کی برون آرد؟