صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۹۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زگردون عاقبت جان مصفا سر برون آرد که میچون صاف شد در خم زمینا سر برون آرد اگرچه کوچه زنجیر بن بست است در ظاهر گذارد هر که پادروی، زصحرا سر برون آرد نماند چشم بینا بر زمین باریک بینان را که سوزن از گریبان مسیحا سر برون آرد زبان آتشین از سرزنش سالم نمیماند که رزق گاز گردد شمع هر جا سر برون آرد فغان کز کوته اندیشی نمیدانند بدکاران که امروز آنچه میکارند فردا سر برون آرد فرو خور آتش خشم سبکسر را که هر خاری که در دل بشکنی، از چشم اعدا سر برون آرد به روی آتشین و لعل جان بخش تو میماند اگر از روزن خورشید، عیسی سر برون آرد به دشواری نفس ره میبرد تنگ دهانش را کجا هر موشکافی زین معما سر برون آرد؟ به نومیدی مده سر رشته امید را از کف که این موج سراب آخر زدریا سر برون آرد پشیمانی ندارد گوشه گیری صائب از مردم زکوه قاف هیهات است عنقا سر برون آرد