صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۸۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بجز چشمش که چشم از دیدن من از حیا بندد کدامین آشنا دیدی که در بر آشنا بندد؟ نبندد دسته گل در گلستانها کمر دیگر میان خویش را چون تنگ آن گلگون قبا بندد به بیداری نمیآید زشوخی بر زمین پایش مگر مشاطه در خواب آن پریرورا حنا بندد به روی تازه چون گل تازه رو داریم گلشن را نمیبندد کمر هر کس کمر در خون ما بندد لباس فقر بر خاکی نهادان زود میچسبد که آسان بر زمین نرم نقش بوریا بندد زخواری و مذلت نیست پرواکامجویان را که چندین عیب بر خود از طمعکاری گدا بندد دهان خود زحرف نیک و بد میبایدش بستن به خود هر کس که میخواهد دهان خلق را بندد به زودی زان نمیگردد مزلف ساده روی من که حیرت سبزه خط را ره نشو و نما بندد بغیر از ناله افسوس حاصل نیست از عمرم سزای آن که دل بر کاروانی چون درا بندد شود رزق هما گر استخوان من، زبیتابی عجب دارم دگر در استخوان مغز هما بندد زتیغ غمزه دل در سینه افگار، صائب را دو نیم از بهر آن شد تا در آن زلف دو تا بندد