صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۴۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز خط هشیار کی آن نرگس مخمور میگردد؟ نمک بیهوشدارو زین میپرزور میگردد زداغ عشق سر تا پای من چشم بصیرت شد که از خورشیدتابان عالمی پر نور میگردد زبی برگی به حسن عاقبت امیدها دارم که دار آخر برومند از سر منصور میگردد پرکاهی مروت نیست خرمن دستگاهان را وگرنه دانهای قفل دهان مور میگردد زعشق لاله رویان داغ جانسوزی است عاشق را که سردیهای دوران مرهم کافور میگردد اگر آهو حصاری در بیابان کرد مجنون را غزال از دورباش وحشت من دور میگردد چرا از قامت خم میشود کم قوت پیران؟ اگر از حلقه گردیدن کمان پرزور میگردد ندارد اینقدر استادگی تعمیر احوالم به گرد دامنی ویرانهام معمور میگردد چنان از پرتو منت گریزان است طبع من که از مهتاب زخمم چون نمک ناسور میگردد همان جویای آوازه است خاک مسند آرایان سر فغفور آخر کاسه فغفور میگردد به خود محتاج خواهد پست فطرت دردمندان را طبیب از صحت بیمار خود رنجور میگردد عنان اختیار از دست بیرون میبرد خست عصاکش بر در دلها به پای کور میگردد همان از خارخار حرص در زندان بود صائب اگر دست سلیمان پایتخت مور میگردد