صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۳۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ازان از سیر صحرا خاطرم خشنود میگردد که داغم از سواد شهر مشک اندود میگردد زما اندیشه دارد خصم بیحاصل، نمیداند که چوب بید در آتشگه ما عود میگردد غبار راه هر کس میشوم از پستی طالع پی آزار من زنبور خاک آلود میگردد گر اظهار پشیمانی کند گردون مشو ایمن که بدعهد از پشیمانی پشیمان زود میگردد اگر این است برق بینیازی غمزه او را متاع کفر و ایمان سر بسر نابود میگردد نمیدانم زیان و سود خود را، اینقدر دانم که سود من زیان است و زیانم سود میگردد به چشم کم به داغ لاله صحرانشین منگر که شمع ایمن اینجا در لباس دود میگردد من از زناریان کفر نعمت نیستم صائب به اندک التفاتی خاطرم خشنود میگردد