صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۳۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل سنگ از شکست دانه من آب میگردد زعاجز نالی من آسیا گرداب میگردد زبال افشانی پروانه میریزم زیکدیگر سرشک شمع در ویرانهام سیلاب میگردد زلال جویبار تیغ او خاصیتی دارد که هر کس میگذارد سر در او سیراب میگردد سهی سروی که من چون سایه میگردم به دنبالش زمین چون آسمان از جلوهاش بیتاب میگردد به آن موی میان از پیچ و تاب امیدها دارم که میگردد یکی چون رشتهها همتاب میگردد مپیچ از خاکساری سر، که هر کس از سر رغبت به این دیوار پشت خود دهد محراب میگردد زنومیدی گل امید آب و رنگ میگیرد که از لب تشنگی تبخالهها سیراب میگردد به این سامان نخواهد ماند دایم چرخ دولابی شود ویران دکان هر که از دولاب میگردد منم آن ماهی حیران درین دریای بیپایان که از خشکی نفس در کام من قلاب میگردد ندارد هیچ کس چون ابر آیین سخاوت را که گوهر میفشاند و زخجالت آب میگردد به بیبرگی قناعت با دل بیدار کن صائب که اسباب فراغت پردههای خواب میگردد