صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۲۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در ایام تهیدستی فغان صاحب اثر گردد ندارد ناله جانسوز چون نی پر شکر گردد اگر یوسف چنین از پیر کنعان باخبر گردد زکنعان بوی پیراهن گریبان چاک برگردد نمیگیرد به خود نقش قدم این دشت پروحشت مگر بوی جگر ما را به مجنون راهبر گردد مده در بحر هستی لنگر تسلیم را از کف که هر چینی که بر ابروزنی موج خطر گردد نمیسوزد به بیمار محبت دل طبیبان را زبیتابی مگر خون در رگ ما نیشتر گردد محال است از محیط خودنمایی سر برآوردن کدامین عکس را دیدی که از آیینه برگردد؟ ندارد میپرستی حاصلی غیر از سبکباری خوشا مستی که از میخانه بیدستار برگردد دل عاشق به فکر سینه پر خون نمیافتد به کنعان این عزیز از مصر هیهات است برگردد زسرو او کنار هر خس و خاری گلستان شد همان آغوش ما چون حلقه از بیرون در گردد نمیآید زما عاجزکشی چون خصم کم فرصت دم شمشیر ما از یک نگاه عجز برگردد یکی از چشم بندیهای عشق این است عاشق را که همزانو بود با یار و دنبال خبر گردد نمیدارد ترازوی عدالت سنگ کم صائب گذارد هر که دندان بر جگر صاحب گهر گردد