صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۱۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خوشا چشمی که با آن طاق ابرو آشنا گردد کز این محراب هر حاجت که میخواهی روا گردد در ایام خط از عاشق عنا نداری نمیآید گدای شرمگین در پرده شب بیحیا گردد دل بیگانه خوی من میانجی برنمی دارد من و حسنی که پیش از چشم با دل آشنا گردد زمطلب چون گذشتی سر نهد مطلب به دنبالت فلک بر مدعا گردد چو دل بیمدعا گردد سخنور شکوه بیهوده دارد از تهیدستی نمیداند که نی چون پر شکر شد بینوا گردد زیاد پیری افتد رعشه در رگهای جان من چو شمعی کز نسیم صبحدم بیدست و پا گردد تمنای رهایی داشتم از خط، ندانستم که از هر حلقهای در صید دل دامی جدا گردد زدرد داغهای مشکسود من خبر دارد به عشق نو خطی هر کس که صائب مبتلا گردد