صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۹۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به امید چه دنبال زبان کس چون جرس افتد؟ خموشی به زفریادی که بیفریادرس افتد قدم بیرون منه از پای خم تا دسترس داری که از خمیازه پا، مست در دست عسس افتد جدا از مرشد کامل مشو کامل نگردیده که رزق خاک میگردد ثمر چون نیمرس افتد نگردد خرج ره چون آب باریکی که من دارم؟ در آن صحرای بیپایان که سیلاب از نفس افتد نمیسوزد دلی بر بلبل رنگین نوای من مگر از شعله آوازم آتش در قفس افتد ز مکر خود رهایی نیست مکار سیه دل را که اول عنکبوت خام در دام مگس افتد سلامت خواهی از خار تمنا پاک کن دل را که بیکارست عاجز نالی آتش چون به خس افتد به خط زان لعل شکر بار دشوارست دل کندن که ترک شهد نتوان کرد چون دروی مگس افتد به خاموشی توان در مخزن اسرار ره بردن که گوهر در کف غواص از پاس نفس افتد نه خرسندی است گر بستم زفریاد و فغان لب را که خامش میشود مظلوم چون بیدادرس افتد جدایی نیست زان از هم شب و روز مرا صائب که از شبهای بیپایان من صبح از نفس افتد