صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۹۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مرا آه سحر گرد از دل دیوانه میروبد که جزبال سمندر گرداز آتشخانه میروبد؟ منم پروانه شمعی که شمع بزم جایش را زدلسوزی به جاروب پر پروانه میروبد مرا بر میپرستی رشک میآید که از مستی به دستار پریشان ساحت میخانه میروبد به امیدی دل صد چاک را در زلف او بستم همان گرد عبیر از طره او شانه میروبد چه گردم گرد این سنگین دلان بهر گشاد دل؟ چو آخر آسیا گرد از دل این دانه میروبد مرا با آتشین رویی سر و کارست کز بستر به جای برگ گل بال و پر پروانه میروبد چنان شد عام در دوران چشمش وسعت مشرب که با سجاده زاهد ساحت میخانه میروبد نلرزم چون به آه سرد خود چون صبحدم صائب؟ که گاهی از دلم گردی درین غمخانه میروبد