صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۸۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
غنی فیض از دل شب چون فقیران در نمییابد زظلمت آنچه یابد خضر، اسکندر نمییابد برآ از قید خودبینی که در زندان آب و گل کسی کز خود نپوشد چشم راه در نمییابد بود زیر نگین ملک سلیمان تنگدستی را که غیر از گوشه دل، گوشه دیگر نمییابد گهی در حلقه تسبیح و گه در قید زنارم کسی از رشته سر در گم من سر نمییابد سپند من مسلم چون تو اندجست ازین آتش؟ که دود من ره بیرون شد از مجمر نمییابد زسایل میگشاید غنچه امید همت را نخندد شیشه سربسته تا ساغر نمییابد گشاد از بستگیهاجو، که تا غواص در دریا نمیسازد نفس در دل گره گوهر نمییابد مجو سر رشته آسایش از دنیای پروحشت که موج آسودگی در بحر بیلنگر نمییابد نباشد در مقام خویشتن قدری هنرور را که در دریا کسی بوی خوش از عنبر نمییابد به بیشرمی توان شد کامیاب از چرخ مینایی زدریا جز حباب شوخ چشم افسر نمییابد به شعر خشک صائب رام نتوان کرد خوبان را که گوهر راه در گوش بتان بیزر نمییابد