صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خار در پیراهن فرزانه میریزیم ما گل به دامن بر سر دیوانه میریزیم ما قطره گوهر میشود در دامن بحر کرم آبروی خویش در میخانه میریزیم ما در خطرگاه جهان فکر اقامت میکنیم در گذار سیل، رنگ خانه میریزیم ما در دل ما شکوه خونین نمیگردد گره هر چه در شیشه است، در پیمانه میریزیم ما در بساط ما چو ابر نوبهاران بخل نیست هر چه میآید به کف، رندانه میریزیم ما انتظار قتل نامردی است در آیین عشق خون خود چون کوهکن مردانه میریزیم ما درد خود را میکنیم اظهار پیش عاقلان در زمین شور دایم دانه میریزیم ما هر چه نتوانیم با خود برد ازین عبرت سرا هست تا فرصت، برون از خانه میریزیم ما بس که سختی دیدهایم از زندگانی چون شرار خرده جان را سبکروحانه میریزیم ما تلخکام از نخل بارآور گذشتن مشکل است سنگ چون اطفال بر دیوانه میریزیم ما خوشه امید ما خواهد به گردون سر کشید در زمین خاکساری دانه میریزیم ما همت ما را نظر بر کاسه دریوزه نیست بحر جای قطره در پیمانه میریزیم ما در حریم زلف اگر نگشاید از ما هیچ کار آبی از مژگان به دست شانه میریزیم ما میشود معشوق عاشق چون کند قالب تهی شمع از خاکستر پروانه میریزیم ما ریزش ما را نظر صائب به استحقاق نیست پیش هر مرغی که باشد دانه میریزیم ما