صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۷۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نیست از خورشید و ماه این گنبد گردان سفید ز استخوان بیگناهان است این زندان سفید تیر آه از سینهام بیرنگ میآید برون وای بر صیدی کز او آید برون پیکان سفید یوسف من زان همه قصر و سرای دلفریب خانه چشمی بجا مانده است در کنعان سفید قطع پیوند دل از آهو نگاهان مشکل است از جدایی نافه را شد موی سر زینسان سفید نامه چون برف میخواهند در دیوان حشر تو در آن فکری که باشد سفرهات را نان سفید خانه پردازی چراغ خانه گورست و تو میکنی از ساده لوحی خانه و ایوان سفید پاک طینت میرساند فیض بعد از سوختن عود خاکستر چو گردد میکند دندان سفید صبح پیری در رکاب پرتو منت بود زان به یک شب گشت ابروی مه تابان سفید ما سبکروحان مشرب را به دست کم مگیر کز کف بیمغز باشد چهره عمان سفید پاک کن از غیبت مردم دهان خویش را ای که از مسواک هر دم میکنی دندان سفید ماهرویان بس که در هر کوچه جولان میکنند ماه نتواند شدن صائب در اصفاهان سفید