صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اشک پیش مردم فرزانه میریزیم ما در زمین شور دایم دانه میریزیم ما از کمین گریه ماای فلک غافل مشو بیخبر چون سیل در ویرانه میریزیم ما قطره گوهر میشود چون واصل دریا شود آبروی خویش در میخانه میریزیم ما بر سر آب روان زندگانی چون حباب ساده لوحی بین که رنگ خانه میریزیم ما نیست در طینت جدایی عاشق و معشوق را شمع از خاکستر پروانه میریزیم ما مرد سیلاب گرانسنگ حوادث نیستیم رخت هستی را برون زین خانه میریزیم ما خاطری معمور کردن، از دو عالم خوشترست گنج را در دامن ویرانه میریزیم ما! تا مگر مرغ همایونی شکار ما شود پیش هر مرغی که باشد دانه میریزیم ما پیش ازان دم کز نصیحت عیش ما سازند تلخ زهر خود بر مردم فرزانه میریزیم ما یا در آن زلف پریشان جای خود وا میکنیم یا به خاک ره ز دست شانه میریزیم ما دیگران ز افسانه میریزند صائب رنگ خواب سرمه بیداری از افسانه میریزیم ما