صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۶۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر که جام میبه روی دلستان بر سر کشید آب کوثر در بهشت جاودان بر سر کشید کرد هر کس خامشی در عالم آب اختیار میتواند بحر را چون ماهیان بر سر کشید مهر بر لب زن درین محفل که صاف باده را کوزه سربسته در خم بیدهان بر سر کشید جذبه عشق قوی بازو بلند افتاده است بلبل ما ساغر گل در خزان بر سر کشید میکند شور جنون هر سختیی را خوشگوار سنگ را دیوانه چون رطل گران بر سر کشید زخم خار از دیدن رخسار گلچین خوشترست مرغ بیبال و پر ما آشیان بر سر کشید رفت جان مضطرب در مهد آسایش به خواب تا زخاموشی سپر تیغ زبان بر سر کشید چون خمارآلود جام باده را بر سر کشد؟ آن ستمگر خون عاشق را چنان بر سر کشید گرچه مرگ تلخ صائب ناگوار افتاده است شد سبک هر کس که این رطل گران بر سر کشید